ไข่เจียวปู อลังการใช่ที่วัตถุ แต่เป็นอัตตาคนกิน

ได้ดูคลิปที่เขาทำไข่เจียวปู เป็นร้านอาหารเจ้าดังที่เป็นกระแสในสังคมก่อนหน้านี้สักพักว่าไข่เจียวปูของเขานั้น น่ากินเสียนี่กระไร แม้ว่าราคาจะแพงถึงเกือบพัน คนก็ยังไปแสวงหามากิน…

ไข่เจียวปู ก็มีแค่ ไข่เจียว + ปู และเครื่องปรุงรสอีกนิดหน่อย รสชาติมันก็มีจำกัดแค่เปรี้ยวหวานมันเค็มขมเผ็ด ฯลฯ แต่รสที่มากกว่ารสของไข่เจียว คือรสที่มันสมอัตตา

รสกามในไข่เจียวนั้น ก็อย่างที่ยกมา อย่างเก่งก็แค่ “อูมามิ” หรืออร่อยไปตามโลก แต่ที่เขาขายได้ ไม่ใช่ว่าเขาอร่อยอย่างเดียว รสอัตตา รสโลกธรรมนั้น มีรสด้วยเช่นกัน สำหรับคนที่มีความหลงชอบในสิ่งใด ๆ สิ่งนั้นก็จะมีรสไปตามนั้นด้วยเช่นกัน รสที่ว่ารสอะไร ก็รสสุขที่ตนได้ปั้นแต่งขึ้นมานั่นเอง เป็นสุขลวงที่ปั้น ๆ ปรุง ๆ กันไปตามสังคม คนที่หลงเขาก็ตามกระแสกันไป ส่วนคนไม่หลง รู้จักมัน ก็มองสิ่งนั้นตามจริง มันก็แค่ไข่เจียวปู มีประโยชน์และโทษอย่างไรก็เป็นไปตามนั้น ไม่ได้มีรสสุขเมื่อได้เสพแต่อย่างใด

ก็น่าเห็นใจ ที่คนเขาสร้างวัตถุขึ้นมา แล้วไปยึดถือมันว่าสุข สุข สุข นี่แหละอัตตาที่ไปยึดสิ่งนั้นสิ่งนี้มาเป็นตัวเราของเรา เป็นอัตตาหยาบ ๆ อัตตานอกกาย ที่เอาวัตถุสิ่งของ คนสัตว์ ฯลฯ มาเป็นรสสุข รสทุกข์ของตน

Leave a Reply

Your email address will not be published.