เป็นโสดผาสุก มีคู่หมองหม่น พากันตาย

วันก่อนระลึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ว่าไม่ค่อยเห็นคนโสดเหงาตาย หรือตรอมใจตาย หรือทุกข์ใจตาย ฯลฯ เลย ก็อาจจะมีบ้าง แต่น้อยจนไม่มีนัยสำคัญ
 
แต่ในทางกลับกัน คนคู่นี่มีข่าวตายกันเกือบทุกวัน ไม่ฆ่ากันตาย ก็ฆ่าตัวตาย ไม่ตายก็บาดเจ็บ ไม่เจ็บกาย ก็เจ็บใจ หม่องหม่น ซึมเศร้า ทุกข์ร้อน ทรมาน หรือไม่ คนที่อยู่ ๆ กันนี่ ก็เหมือนตายทั้งเป็น
 
แรก ๆ มันก็เหมือนหวานนั่นแหละ มันเป็นรสที่กิเลสสร้างไว้หลอกคนโง่ว่ารักมันหวาน รักมันสุข รักมันดี รักมันน่าปลื้ม น่าเสพน่าได้ แต่พอนาน ๆ ไป หวานมันหมด มันก็เหลือแต่รสจริงคือความขมขื่น
 
ในอดีตเคยมีชาวบ้านมาเถียงแข่งกับพระพุทธเจ้า ทำเป็นอวดฉลาดรู้ดีว่า ในรักมีทุกข์ แต่ก็มีสุขอยู่ พระพุทธเจ้าท่านตอบประตูเดียวเลยว่า รักนั้นมีแต่ทุกข์ ชาวบ้านก็เถียงอยู่แบบนั่นแหละว่ามีสุขด้วย ๆ สุดท้ายไม่พอใจ เดินหนี ไปหาคนเข้าข้างกับตน พอมีคนเห็นด้วยกับตนก็ยิ่งลำพองใจ ….คนพวกนี้จริง ๆ มีเยอะ
 
พวกเห็นกงจักรเป็นดอกบัว พวกเห็นสุขในรัก ตามันเพี้ยน จิตมันบอด กิเลสมันหลอกเต็ม ๆ เหล่านี้คืออาการหลง ทิฏฐิวิปลาส เห็นของไม่ดีเป็นของดี เห็นของไม่น่าได้เป็นของน่าได้ พอเห็นอย่างนั้นก็จะวิ่งไปหาเสพ หามาครอบครอง ก็ดีใจได้อยู่ช่วงหนึ่ง เท่าที่กุศลตัวเองมี สุดท้ายกุศลกรรมที่ทำมาหมดลง ก็เหมือนเทวดาตกสวรร์ ลงนรกตามความเป็นจริง
 
ก็เหมือนเด็ก ที่เอาเงินที่ผู้ใหญ่ให้ไปซื้อแต่ลูกอมของเล่น เด็กนั้นย่อมเห็นประโยชน์ของลูกอมของเล่นนั้น เป็นคุณค่า เป็นของสำคัญ เป็นความสุขยิ่ง แต่มองในมุมผู้ใหญ่ มันก็ไม่ใช่แบบนั้น ความจริงของเด็ก ก็คือความลวงที่กิเลสพาให้หลงไป
 
สุดท้ายแทนที่จะใช้เงิน ใช้กุศลกรรมไปในสิ่งที่เป็นประโยชน์ ก็เอาไปเทกับสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ไม่เป็นสาระ พอเงินหมด กุศลหมด ไม่มีกิน ไม่มีใช้ ไม่มีเรื่องดีเกิดในชีวิต ก็เป็นทุกข์ เศร้าหมอง ตรอมใจ ฯลฯ
 
คนคู่นี่ยิ่งกว่าเด็กเอาเงินไปซื้อของเล่น เพราะลงทุนหุ้นบาปด้วยกัน พากันหลง มันจะเป็นพลังหลงยิ่งกว่าระดับทวีคูณ คือตัวเองหลงไม่พอ พาคนอื่นหลงยินดีในการมีคู่ด้วย เป็นบาป เป็นอกุศล
 
แล้วยังไง? ความดีก็ไม่ได้ทำ แถมขยันทำชั่วทุกวัน พากันกิน เที่ยว เล่น เสพ มีแต่อบายมุข มีแต่กาม มีแต่โลกธรรม มีแต่อัตตา ที่ดูเหมือนดีหน่อยก็ทำทาน 200 ตอนเช้า แต่บ่ายไปกินตามกาม 1000 ตกเย็นระเริงกามกันอีก ก็หลงตนกันว่าพากันทำดี ไม่ได้ดูบัญชีบุญบาป กุศลอกุศลเลยว่าขาดทุนกันไปเท่าไหร่ ดีไม่ดี ไอ้เงิน 200 นั่น ให้เขาแล้วหวังถูกหวยอีก สรุปวันนั้นไม่มีบุญอะไรเกิดขึ้นเลย มีแต่บาป
 
ชีวิตคนคู่มันจะพาเจริญกันไปได้นานสักเท่าไหร่กัน สุดท้ายมันจะดิ่งหัวลงนรก ลงตรงความเศร้าหมองนั่นแหละ สุดท้ายก็ทะเลาะกัน ทำร้ายกัน ฆ่ากันตาย น่าได้น่ามีไหมล่ะ
 
อย่าอวดเก่งกันนักเลยว่าฉันควบคุมได้ ฉันทำให้มันเจริญได้ มันไม่เจริญไปมากกว่านั้นหรอก มีคู่มันก็ติดแป้นที่คู่นั่นแหละ มันก็คาอยู่ตรงนั้น ติดอยู่ตรงนั้น ไปไหนไม่ได้ ข้ามไม่พ้นความอยากในการมีคู่ ข้ามไม่พ้นตัวเวรตัวกรรม เขาจะดีแค่ไหนมันก็เท่านั้นแหละ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะไปยึดมาเป็นของเราเลย
 
คนที่เข้าถึงธรรมะจริง เข้าถึงไตรลักษณ์จริง ๆ จะรู้ว่ามันไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่มีตัวตน เอาแค่มันไม่เที่ยงนี่ก็ไม่น่าคว้ามาแล้ว เพราะมันเปลี่ยนแปลงตลอดน่าปวดหัว ยิ่งมันเป็นทุกข์ นี่คนฉลาดไม่เอาใหญ่เลย ก็มันเป็นทุกข์จะเอามาใส่ตัวให้โง่ทำไม สุดท้ายมันไม่มีตัวตนอะไรเลย มันปั้นสุข ปั้นยศขึ้นมาเอง คนนั้น คนรัก คนนั้นแฟน คนนั้นคู่ครอง ปั้นเสกแต่งขึ้นมาแล้วก็ยึดไว้ แล้วก็หลงตามที่ตนเองยึดนั่นแหละ ไปไหนไม่รอด
 
ก็น่าเห็นใจ แต่ก็เข้าใจเขา กิเลสนี่มันร้ายจริง ๆ มันมอมเมาคนทั้งสังคมไว้หมดแล้ว ส่วนใหญ่ทั้งประเทศ ทั้งโลกตกอยู่ใต้น้ำมือกิเลสหมดแล้ว มันก็สู้ยาก เพราะพลังมวลรวมมันน้อย มันก็ไหลไปตามโลกเท่านั้นแหละ
 
แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่พยายาม เราก็พยายามที่จะรวมกับกลุ่มกับคนที่ประพฤติตนเป็นโสด เพื่อเพิ่มพลัง ไม่ใช่ไปหากลุ่มคนโสดเปลี่ยวใจแบบโลก ๆ เขานะ เราหากลุ่มคนโสดพ้นทุกข์ ไม่ใช่โสดพาไปทุกข์ ก็อยู่แบบคนโสด อยู่กับคนโสดนี่มันเรื่องน้อย ทุกข์น้อย ภาระน้อย แต่ถ้าไปวนอยู่กับคนคู่ เดี๋ยวจะโดนลูกหลง โดนลูกปืน ยิงตายเอาเปล่า ๆ ได้เห็นในข่าวกันไหม ไม่ได้เกี่ยวข้องเลย แต่ไปร่วมกันอยู่มันก็โดนไปด้วย (จริง ๆ ก็เคยทำกรรมชั่วร่วมกันมานั่นแหละ นะ )

Leave a Reply

Your email address will not be published.