อย่ามัวแต่หาคนผิด

บทเรียนจากเหตุการณ์กราดยิงก็เริ่มจะมีให้เห็นมากขึ้น และที่เริ่มเห็นก็คือการหาคนผิด เดี๋ยวคนนั้นผิด เดี๋ยวคนนี้ผิด คนนั้นทำไม่เหมาะสม คนนี้สิทำดีกว่า ฯลฯ จนหลายคนไม่สำรวมระวังใจตนเอง

ต่อไปมันจะยิ่งมีเหตุการณ์บ้า ๆ บอ ๆ โหดร้ายแบบหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ วิเคราะห์ไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงคุณจะเข้าใจคนพาลไป ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรกับตัวเองหรอก จะไปเข้าใจความเป็นพาลของคนอื่นทำไม เข้าใจความเป็นพาลของตัวเองดีกว่า

เหตุการณ์จะล่อให้เราหลงไปเป็นหนึ่งในผู้เล่น เป็นส่วนร่วมรวมอยู่ในวงของเขา หลงชอบ หลงชังไปตามเขา จริง ๆ โลกมันก็เป็นแบบนี้และเป็นแบบนี้มานาน แล้วจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

หนึ่งในเหตุของความโกรธ ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้คือ “ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง” คือเขาทำเรื่องที่เราเห็นว่ามันไม่เป็นเรื่องนั่นแหละ ทีนี้คนก็มีความเข้าใจและถือสาต่างเรื่องกัน ดังนั้นการจะไปพยายามเข้าใจทุกเหตุการณ์มันเป็นไปไม่ได้ บางทีก็ควรจะปล่อยให้มันเป็นไปของมันแบบนั้น

ยุคสมัยนี้คนเราจะเก่งเรื่องคนอื่นมาก ไม่ค่อยเก่งเรื่องใจตัวเอง ไม่ค่อยรู้ทันกิเลสตัวเอง แต่วิเคราะห์เหตุการณ์คนอื่นได้เป็นฉาก ๆ นี่แหละคือความลวงของโลก ความหลอกของกิเลส มันจะพยายามให้เราไปทำงานอื่น ไปทำงานที่ไร้สาระ ไปทำสิ่งที่ห่างไกลกับตัวมัน เพราะกิเลสมันจะไม่ยอมให้คนเข้าไปใกล้ตัวมัน ไม่อยากให้รู้จักมัน มันจะไม่ยอมให้คนค้นใจตัวเอง มันจะค้นแต่คนอื่น

โลกหมุนไปกี่ปีก็มีแต่เรื่องแบบนี้ คนก็ไม่เคยเบื่อในการเสพรสของการเข้าร่วมในเหตุการณ์ เข้าไปโกรธ เกลียด ชอบ ชัง สารพัดอารมณ์ของการมีส่วนร่วม สิ่งเหล่านี้แหละที่จะผูกคนไว้กับบาป

แต่ละเหตุการณ์มันจะมีเบื้องหลังที่มันสืบค้นไม่ได้เสมอ มันจะมีเหตุจูงใจประหลาด ๆ ให้ทำบางสิ่งและไม่ทำบางสิ่ง ซึ่งมันไม่ได้สะสมมาแค่ชาตินี้ ถ้าได้ศึกษาพุทธประวัติ จะพอจับทางได้ว่าแต่ละเหตุการณ์นั้นสะสมผลมาหลายต่อหลายชาติ ดังนั้นการจะไปวิเคราะห์ให้มันแตกฉาน จึงทำได้ยากอย่างยิ่ง

ให้ทำความเข้าใจว่า มันก็ต้องเป็นไปอย่างนั้น ทุกคนก็พยายามทำสิ่งที่ตนเองคิดว่าดี ก็วิจารณ์กันได้ เพียงแต่อย่าไปยึดมั่นปักมั่นมันมาก เพราะถ้าไปยึด สุดท้ายเราก็จะเป็นคนที่ทุกข์เสียเอง เพิ่มเหยื่อขึ้นมาอีกรายเปล่า ๆ

แต่ละเหตุการณ์ร้าย ๆ จะเป็นตัวฉุดจิตใจคนให้ตกต่ำลงเรื่อย ๆ เพราะเกิดทีหนึ่งจิตอกุศลก็เกิด บาปก็เกิดตาม ดังนั้นเมื่อเจอเหตุการณ์ลักษณะนี้ รักษาใจตนเองไว้จะดีกว่า อย่าไปหลงโทษใคร เอาตัวเองให้รอดก่อน ทำตัวเองให้ผาสุกให้ได้ก่อน จะปลอดภัย เพราะถ้าใจมันไปร่วมกับเขามาก วันใดวันหนึ่งก็จะได้รับเกียรติให้เป็นหนึ่งในตัวแสดงได้เหมือนกัน เพราะบาปนั้นมีแรงเหนี่ยวนำ มันจะสร้างเหตุการณ์ขึ้นมาเพื่อให้คนได้เป็นทุกข์ และเรียนรู้ทุกข์เหล่านั้น จนกว่าจะมีปัญญาเลิกทำทุกข์ใส่ตน

Leave a Reply

Your email address will not be published.