ความคาดหวัง ในเนื้อเทียม

ช่วงเทศกาลเจปีนี้ ยอมรับเลยว่าจัดจ้านมากกว่าปีก่อน ๆ เพราะว่ามีเนื้อเทียมยี่ห้อดังเข้ามาตีตลาดในไทย จะตลาดไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่สมาชิกสารพัดกลุ่มไม่กินเนื้อสัตว์ต่างตอบสนองกันด้วยดี ก็คือสนใจจะไปซื้อกินนั่นแหละ แม้ว่าราคาของเนื้อเทียมจะแพงแบบไม่สมเหตุสมผล เพราะดูจากวัตถุดิบ มันก็กากอาหารทั่วไปด้วยซ้ำ ก็มาปน ๆ ปั้น ๆ กันจนเป็นก้อน มันก็ได้สมกิเลสอยู่ แต่มันไม่สมราคาวัตถุดิบ

ถ้าพูดถึงคุณค่าของเนื้อเทียมว่ากันจริง ๆ มันก็ไม่มีทางเท่าถั่วและผักสด ๆ ไปได้หรอก เพราะเนื้อเทียม ไม่ว่าจะหมูเจ ไก่เจ เนื้อเจ ปลาเจ หรืออะไรก็ตามแต่สารพัดจะสร้างกันขึ้นมาให้มันเหมือนเนื้อจริง มันก็ต้องผ่านกระบวนการผลิตที่กระบวนการเหล่านั้นจะสูญเสียคุณค่าทางอาหารไปตามความหนักหนาของกระบวนการนั้น ๆ

สุดท้ายเราก็จะได้กากอาหารที่พยายามสมมุติว่านี่คือเนื้อสัตว์ ทั้งทำให้เกิดกลิ่นเหม็น ๆ ให้รูปร่างและสีเหมือน ซึ่งมันก็ค่อนข้างย้อนแย้งกับความเป็นจริงที่ว่าอยากเลิกกินเนื้อสัตว์ ถ้าจะเดา ๆ ก็คือ ปากเขาน่ะพอเลิกได้ แต่ใจเขาไม่เลิกกินเนื้อสัตว์นั่นเอง เขายังแสวงหาสิ่งที่เหมือนเนื้อสัตว์มาเสพอยู่เรื่อยไป

มีกรณีหนึ่งที่เห็น ก็มีคนไปกินเนื้อเทียมในร้านอาหารเจ้าดัง แล้วก็วิจารณ์ว่าเสียของ อะไรประมาณนี้ ผมก็คิดไปว่า คนที่เขาไม่กินเนื้อสัตว์นี่เขาไปคาดหวังอะไรกับเนื้อเทียมเหล่านี้นะ จะไปตั้งความหวังอะไรมากมายว่ามันจะอร่อยสมใจ หรืออร่อยให้ระลึกถึงเนื้อสัตว์ที่เคยเสพ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะทำแล้วออกมารสเหมือนเนื้อจริง ๆ เพราะความจริงมันคือของเทียม

ต่อให้ปรุงแต่งเก่งขนาดไหนนะ สุดท้ายก็ได้รสชาติสัมผัสเท่ากับเนื้อสัตว์จริง ๆ เท่านั้นเอง ไปไกลสุดก็ได้แค่ตามเงาของความอยากเท่านั้นเอง ไม่ได้ไกล ไม่ได้ข้าม ไม่ได้พ้นไปไหนเลย เพราะความอยากในจิตวิญญาณมันยังฝังรากลึกอยู่เกินจะถอนความคาดหวังในการเสพอาหารเสมือนเนื้อไปได้

Leave a Reply

Your email address will not be published.