กินง่ายอยู่ง่าย พาผ่านความลำบาก

การกินง่ายอยู่ง่าย หรือการทำตนให้เป็นคนเลี้ยงง่าย ดูแลง่าย บำรุงให้เจริญได้ง่ายน้ำ เป็นหนึ่งในวรรณะ 9 คือผู้มีวรรณะสูงในมุมของศาสนาพุทธ

ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีอะไรดีเท่ากับการกินง่ายอยู่ง่าย เพราะนอกจากจะประหยัดแล้ว ยังเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับผู้อื่นอีกด้วย

การกินง่าย คือกินของที่ราคาไม่แพง หาได้ง่าย ไม่ใช่กินเสต็กได้ง่าย กินผัดผักได้ยาก กินง่ายคือ แม้มีข้าวกับเกลือก็ยังกินได้อย่างสบายใจ ไม่สบายใจคือกินยาก กินสบายใจคือกินง่าย

กินง่ายต้องไม่แพง เพราะถ้าแพงมันจะไม่ง่าย อย่างตัวผม ปีก่อนสรุปบัญชีค่ากินออกมาเฉลี่ยวันละ 32 บาท มาถึงตอนนี้ประหยัดกว่าเดิม ไปซื้อมะเขือยาวมาผัดกิน 20 บาทกินได้ 4 วัน ข้าวตกเฉลี่ยวันละ 10 เป็นข้าวหอมมะลิไร้สารพิษ (ถือว่าแพงกว่าข้าวเกรด 5 โล ไม่ถึงร้อย) รวม ๆ วันหนึ่งค่ากินไม่เกิน 20 บาทแน่นอน

ถ้าเราสามารถดำรงชีพด้วยค่าอาหาร 20-35 บาท/วัน/คน ก็จะเป็นคนที่เลี้ยงง่าย ถึงเราไม่มีกิน ใครจะหามาบริจาค มาเลี้ยงข้าวเราเขาก็เลี้ยงง่าย เพราะค่าเลี้ยงอาหารเราก็ตก 600 – 1000 บาทต่อเดือนเท่านั้น เงินเท่านี้ต่อเดือน สำหรับบางคนค่าอาหารหมาแมวที่เลี้ยงยังแพงกว่าเลย

ดังนั้นการเป็นคนที่กินง่าย กินของที่ไม่แพง หาง่าย ก็จะเป็นคนที่เลี้ยงง่าย แม้ตัวเองไม่มีก็จะไม่เป็นภาระสังคมมาก เขาก็จะสามารถเอาทรัพยากรไปแบ่งแจกจ่ายคนอื่นได้ต่อ

การอยู่ง่าย ก็อยู่แบบชาวบ้านนั่นแหละ เต็มที่ก็มีพัดลม ถ้าเปิดแอร์แล้วอยู่ง่ายนี่ก็ไม่ใช่ เพราะมันจะไปแพงค่าไฟ พอมีค่าใช้จ่ายมากชีวิตมันจะยากทันที

ผมเคยอยู่แบบใช้แค่ไฟแสงสว่าง พัดลม แล้วก็ใช้ไฟชาร์จมือถือกับคอมพิวเตอร์ ก็ตกเดือนละ 70-80 บาท ค่าไฟใช้ไม่เยอะหรอก ส่วนหนึ่งเป็นค่าบริการ ค่าน้ำไม่ต้องพูดถึง ถ้าไม่รดน้ำต้นไม้ นี่ก็ไม่เกิน 10 -30 บาทแน่ ๆ

ส่วนค่าเดินทางก็แล้วแต่เหตุจำเป็นของแต่ละคน และภาระในการดูแลพาหนะ ใครแบกของหนักมันก็หนัก ใครยกของเบามันก็เบา ยิ่งถ้าผ่อนอยู่มันก็หนัก แต่ก่อนมันผ่อนได้ไม่เกินตัว แต่ตอนนี้รายได้ไม่มั่นคง มันก็เรียกว่าเกินตัว มันไม่เที่ยง บางทีมันหนักมันก็ต้องยอมปล่อยยอมวาง มันเกินกำลังจะแบก มันก็ต้องวาง

ไม่ใช่ว่าเงินจะหมด เงินน้อย แล้วเอาไปจ่ายค่างวดผ่อนรถ อันนี้ก็เรียกว่าจัดลำดับความสำคัญผิด ตอนนี้ชีวิตสำคัญกว่า ปัจจัย 4 สำคัญกว่า เอาปัจจัย 4 ให้รอดก่อน ค่อยไปเพิ่มภาระเรื่องอื่น ๆ

คนหนี้เยอะภาระเยอะ อยู่ไม่ง่ายหรอก มันต้องดิ้นรนหาเงินมาใช้หนี้ หาเงินมาบำเรอความฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือย หนี้คือการสร้างภาระที่เกินตัว แต่ค่อย ๆ ผ่อนส่งด้วยค่าใช้จ่ายกว่า 2 เท่า จากราคาปกติ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งเสพที่เกินตัว

ความหลงใหญ่หลงโตหลงโก้หลงรวย คือสิ่งที่จะพาให้คนไปสร้างหนี้ แล้วกอดไว้แบกไว้ ไม่ยอมปล่อยยอมวาง ก็จะกลายเป็นคนอยู่ยากในที่สุด คืออยู่แบบเท่าที่มีเท่าที่เป็นไม่ได้ ต้องไปแสวงหาให้มีเกินตัว พอมันเกินตัว เกินศักยภาพ มันก็จะเกิดสภาพอยู่ยาก ขัดสน ติดขัด เครียด เป็นทุกข์ ฯลฯ

การเป็นคนอยู่ง่ายกินง่ายนั้น จำเป็นต้องฝึกฝนมา จึงจะสร้างนิสัยนี้ได้ง่าย มาฝึกตอนสถานการณ์คับขันนี่มันจะลำบากมาก กดดันมาก ทุกข์มาก

Leave a Reply

Your email address will not be published.